الشيخ ناصر مكارم الشيرازي

137

پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى )

بخش هفتم ثمّ انشأ سبحانه ريحا اعتقم مهبّها و أدام مربّها و أعصف مجراها و أبعد منشأها فأمرها بتصفيق الماء الزّخّار و إثارة موج البحار فمخضته مخض السّقاء و عصفت به عصفها بالفضاء . تردّ أوّله الى آخره و ساجيه الى مائره حتّى عبّ عبابه و رمى بالزّبد ركامه فرفعه في هواء منفتق و جوّ منفهق فسوّى منه سبع سموات جعل سفلاهنّ موجا مكفوفا و علياهنّ سقفا محفوظا و سمكا مرفوعا به غير عمد يدعمها و لا دسار ينظمها ثمّ زيّنها بزينة الكواكب و ضياء الثّواقب و أجرى فيها سراجا مستطيرا و قمرا منيرا في فلك دائر و سقف سائر و رقيم مائر . ترجمه سپس خداوند پاك و منزّه ، طوفانى برانگيخت كه كار آن متلاطم ساختن آب و در هم كوبيدن امواج بود ، طوفان به شدّت مىوزيد و از نقطه‌اى دور ، سرچشمه مىگرفت . پس به آن فرمان داد كه آبهاى متراكم را بر هم زند و امواج درياها را به هر سو بفرستد ! در نتيجه ، همچون مشك سقّايى آنها را به هم زد و با همان شدّت كه در فضا مى وزيد ، به آن امواج حمله‌ور شد . آغازش را بر آخرش فرو مىريخت و قسمتهاى ساكن آن را به امواج متحرّك پيوند مىداد . تا آبها روى هم انباشته شد و همچون قلّه كوه بالا آمد و امواج ، كفهايى را بيرون فرستاد و در هواى باز و جوّى وسيع ، پراكنده ساخت و از آن هفت آسمان را پديد آورد . آسمان پايين را همچون موج مهار شده‌اى قرار داد و آسمان برترين را همچون سقفى محفوظ و بلند . بى آن كه ستونى براى نگاهدارى آن باشد و نه